Op een sneeuwachtige dag, begin december 2010, fietste ik met Pim door onze stad Utrecht. Van fotozaak naar fotozaak. Bij Foto De Zavel viel mijn oog op een heel geinig oud camera’tje. Een Lubitel 166B. Een Russisch lachertje, met 2 lenzen: één lens waar je doorheen kijkt en één lens die de film belicht. De lenzen zijn met tandwieltjes met elkaar verbonden en als het beeld voor je oog scherp is, kun je ervan uitgaan dat het dat ook op de film zal zijn…

Dit concept komt al uit 1870 en deze Lubitel was zo’n beetje de laatste camera die volgens dit principe is gebouwd. Al worden ze tegenwoordig weer gemaakt. Retro sells… Je hebt geen spiegel nodig, zoals in een spiegelreflex, maar je ziet nooit helemaal precies wat er op de film valt. Net zoals je linkeroog niet helemaal precies ‘t zelfde ziet als je rechter:

Jij ziet zelf haar bovenrug precies in ‘t midden, maar op de film valt het midden op haar billen

Ik besloot ‘m te kopen. Een paar rolletjes erbij, medium format. Dus niet van die kleine rolletjes die je nog wel kent van vroeger, maar iets bredere. Een professioneler formaat – al zal dat met de plastic lens van de Lubitel weinig uitmaken. 12 foto’s per rolletje, dat is alles.

Van een digitale Panasonic met een 8GB SD kaartje, waar ik wel 700 foto’s mee kon maken naar een rolletje van slechts 12. Ik kon dus niet meer zomaar in het wilde weg schieten: voor het (laten) ontwikkelen ben je al gauw een euro of 6 kwijt.

Een paar avonden later, op 10 december 2010 ging ik wederom met Pim op stap. Ditmaal rondom rotsoord om wat random foto’s te schieten van wat op dat moment interessant leek. De watertoren, de auto-wasboxen, een oude brandweerwagen… Pim gewapend met een Bronica en ik met de Lubitel.

De belichting was grotendeels op goed geluk met een brakke lichtmeter die Pim mee genomen had en waar we samen mee moesten doen. Ondanks dat ben ik nog steeds erg enthousiast over de sfeer. Bekijk hieronder het resultaat van ‘t eerste rolletje maar eens!

Uiteindelijk heb ik ‘m vervangen door een Mamiya C330, omdat ik met met een wat grotere, mooiere en kwalitatief veel betere toch iets meer mezelf kan zijn, dan met zo’n klein, schattig, plastic ding… maar ik blijf er een zwak voor houden! Binnenkort meer over dit bakbeest, de c330!